Kocie, czy bawić to nie wiem... pamiętam te wszystkie czarne noce, żyletki w tańcu, terapie jedna po drugiej... pamiętam ból po utracie dziecka... potem jeszcze jednego, pamiętam jak forum mnie ratowało... pamiętam jaką wredną suką potrafiłam być dla innych... po prostu pamiętam.

ale odpuściłam... przestałam się miotać, zadałam sobie pytanie "z czym ja tak właściwie walczę?"... poszłam w samoakceptację i samoświadomość. mam leki, które od kilku lat robią robotę i jest po prostu dobrze. zwyczajnie. czasem ciekawie.

i wszystkim życzę, aby znaleźli w sobie spokój :-)