To dopiero tydzień tego roku, a ja już mam go serdecznie dość. No cóż zdarza się. Całe życie pod górkę. Jedyny plus tej całej chorej sytuacji to fakt, że matce rzuciłam kluczami od mieszkania. Trudno. Niech radzi sobie sama.
Pozostaje kwestia spraw spadkowych po ojcu. Nie odpuszczę i spotkamy się w sądzie :(
Re: POST CMLXXVIII
